Nadeszła jesień – niepostrzeżenie, jakby na palcach

Ostatnio nie udaje mi się pisać tak regularnie jak w poprzednich latach. Ale to wcale nie dlatego, że mi się nie chce. Wręcz przeciwnie – ciągle jestem zajęta, pochłonięta pracą, projektami, codziennością, która pędzi szybciej niż kiedyś. Czasem mam wrażenie, że dni mijają jak kartki w notesie, przewracane przez wiatr.

A tymczasem… jesień wkradła się w moje życie zupełnie niepostrzeżenie.

Spacerując po ogrodzie zobaczyłam, że drzewa zaczęły powoli zmieniać barwy. Najpierw delikatnie, nieśmiało – jakby ktoś muśnięciem pędzla dodał odrobinę żółci. A potem coraz śmielej, coraz wyraźniej. Zieleń ustępuje miejsca złotu, rudości i brązom, które rozlewają się po ogrodzie jak akwarela.

W trawie pojawiły się grzyby. Nie do końca takie, jakie chciałoby się mieć w ogrodzie – choć muszę przyznać, że są piękne. Mają w sobie coś tajemniczego, jakby wyrastały prosto z opowieści o jesiennych lasach.

Słońce nie świeci już tak intensywnie jak latem, choć wciąż potrafi ogrzać skórę. Dni stają się krótsze, poranki zimne, a na polach wokół domu mgły ścielą się jak miękkie koce. Człowiek czuje, że coś się kończy… choć przecież wie, że to tylko chwilowe. Jesień zawsze jest zapowiedzią zmian, ale też spokojem, który przychodzi po intensywnych miesiącach.